ياران مهدي (عج)

الو! آقا؟ مي خواستم بگم فردا نياييد!

ادعا! — Thu, 03 Jul 2008 23:47:00 GMT

يا لطيف

الو ... خششش... سيمم وصل شد آقا؟ صدا مياد آقا؟ صدا ضعيفه... خششش...

سلام آقا! حال شما؟
قصد ظهور که نداريد الحمد الله؟ فردا بدجور سرم شلوغ است، اگر بياييد نمي توانم ازتان استقبال کنم! به قول عليرضا قزوه شماره ي يازده رقمي مان را که عنقريب دوازده رقمي خواهند شد داشته باشيد و يادتان باشد ما فقط تا ساعت دوازده شب بيداريم!کاري داشتيد در خدمتم ها! فقط به شرطها و شروطها!‏ و عدم ظهور من شروطها...

خشششش....

مثل اينکه از بحث اصلي دور شديم! داشتم مي گفتم؛ بله! فردا خدا قسمت کند مي رويم دعاي ندبه! از دعا که بگذريم صبحانه ي خوشمزه اي مي دهند! به قولي: مفت باشه ، کوفت باشه! آقا مي داني آمدنت ما را از اين صبحانه هاي مفت و مجاني هم محروم مي کند؟ اين جمعه را بي خيال شو جان من! تا جمعه ي بعد خدا کريمه! البته مي دانم بد قولم! اين چندمين جمعه است که ازت مي خواهم نيايي؟

خووووشششش....

شنيده اي برايت ختم صلوات گرفته اند؟ من هم نذر کردم! اما راستش صلوات ها بيشتر لقلقه ي دهانم شد! کلا موقع صلوات فرستادن رفتن به فکر و خيال خيلي مي چسبد! حال مي دهد به قولي!‏ ناراحت كه نمي شويد! مي دانم كه نمي شويد! شما که بدي ما را نمي خواهي؟

شششش.....خيييش.....شششش....

آقا... چيز... يادم رفت!حالا... امشب سينما يک رو که نگاه کنم مي خوابم که صبح به صبحانه ي دعاي ندبه برسم! عجب فيلم هايي مي گذارد اين سينما يک! تَکه تَکه آقا! شما نگاه نمي کنيد؟
آقا ديگر وقتتان را نمي گيرم! تمام حرف هايم قاطي شد! قلم انگار يخ زده! صدا هم كه هي قطع و وصل مي شود!
آقا اصلا چرا هر وقت از شما مي خواهم بنويسم اين شکلي مي شود؟ مگر من چه کار کرده ام؟ آقا به من نگو منتظر خوبي نيستي که ناراحت مي شوم ها! من که دعاي ندبه ام سر جايش است! تسبيح هم مي چرخانم! استغفرالله هم که از دهانم نمي افتد! ديگر چه مي خواهيد؟ سند 313 امي را به نام من نزنيد به نام کي بزنيد؟ فقط چند روزي صبر کنيد ! البته مي دانم اين وعده ام تکراري شده!
تکراري شده!
تکراري شده!
تکراري شده!
تکراري شده!
تکراري شده!
تکراري شده!
تکراري شده!؟

الو... خششش.... خششش... صدا قطع و وصل مي شه! سيمم دوباره قطع شده؟.... الووووووووووووووووو........... بوق...بوق... بوق...بوووووووووووووق

امضا: يک نفر که عاشق امام زمان است!
ادعا!!!

اينجا كجاست ؟؟؟؟؟..............

مهديار — Sat, 28 Jun 2008 16:17:00 GMT

اين جا مشهد الرضاست؟؟؟؟؟؟

به ما گفتن ميريم مشهد الرضا اينجا كجاست ؟؟؟؟؟؟

سلام ...... حال شما ...... اولين پست اين جانب در اين بلوگ ( خواهش مي كنم!!بفرماييد !! نياز به تشويق نيست !!! ااااااااا بشينيد ديگه مي خوام بحرفم )
جاتون خالي رفته بوديم مشهد مقدس (زيارت خودتون قبول!!!)‌والا از اين تهران خسته شده بوديم اينقدر فساد زياد شده كه ديگه .................. ما ( جوونا)‌هم كه مجبوريم سر به زير راه بريم تا مبادا يكي از اين چيزا رو ببينيم خلاصه گفتم ميرم مشهد يه زيارتي مي كنم روحم شاد مي شه هم اينكه آسمونو مي بينم راحت ديگه مجبور نيستم سر به زير برم بيام فقط زمين رو ببينم .
خلاصه با كلي شادي رفتيم مشهد ..... وقتي رسيديم اول كه تا ظهر خواب بوديم بعد تا عصر هم استراحت مي كرديم ديگه شب قسمت شد بريم زيارت كلي شاد بودم كه ديگه راحت سر به بالا راه ميرم و خوشحال مي شم كه از درب هتل اومديم بيرون ديدم ........... ها؟ ها ؟ اول فك كردم اشتباه اومديم امامزاده صالح بعد از بچه ها سوال كردم ديدم نه مثل اينكه مشهديم يه سوال ديگه اومد تو ذهنم . سوال كردم مشهد بردن يه جاي ديگه آره؟؟؟ گفتن اينجا خراسان رضويه اين روبروتم حرمه .
گفتم اشكالي نداره حتما شهرشون غرب زده شده من قبلا مي اومدم اينطوري نبود نميدنم شايد بوده و براي من عادي بوده قبلا ولي فك نكنم اينطوري بود . خلاصه با خودم گفتم كه اشكال نداره ميري تو حرم ( ماشالله گنده هم هست)‌ از اونجا سر به بالا ميري تا حرم سر به زير ادامه دادم ولي چون راه رو بلد نبودم مجبوري سرمو مي آوردم بالا در بعضي اوقات . رسيديم به حرم اذن دخولو خونديم رفتيم تو يه نيگاه رفتيم تو بهر گنبد آقا بعد با كلي خوشحالي سر به بالا گرفته و به راه خود ادامه داديم يكهو ديديم چند پرنده سياد در حال پروازن روبروي ما يك كم كه از اون حال رويايي اومدم بيرون ديدم پرنده نبودن دختر بودن كه چادرشون حكم پر پرنده رو داشت و باهاش پرواز هم مي كردن اونورو ديدم با اينكه چادر سرشون بود ولي هيچ فرقي با دختراي تهران ( اونجوري) نداشتن . باز دوباره يه نيگاه كردم فك كردم اومدم امام زاده صالح تجريش يه كم فك كردم ديدم خيلي بزرگه ..... باز دوباره سوال كردم گفتم اينجاست صحن جمهوري كه قبلا مي اومديم ؟؟ گفتن آره ديگه تو هم گيجيا .... گفتم ممنون از ابراز لطفتون. بازم گفتم اشكال نداره .... رو كردم به آقا ( آقاي توي دلما )‌گفتم اشكال نداره ما كه يه عمر سر به زير بوديم اينم روش(‌البته اگه منو كودكه 1 ساله در نظر بگيريد)‌ گفتم آقا ميام به ضريح نورانيت مي نگرم و الان ميام پيشت وقتي داشتم مي رفتم ياد بچه گيام افتادم كه وقتي از رو اين سنگاي حرم مي رفتيم مسابقه جايزه بزرگ جهان مي ذاشتيم بين خودمون و مي گفتيم اگه تونستي پات رو خط هاي سنگا نره ...... آخرم چه پات ميرفت رو خط چه نمي رفت جايزه مي گرفتي...... خلاصه ياد اون افتادم كه اين بازي الان بيشتر به درد مي خوره براي اينكه حوصلم هم سر نره (چون خيلي صحن بزرگ بود) اومدم اين كارو انجام بدم ديدم ضايعس مردم مي گن نيگاه كن چار تا مرد گونده دارن بازي مي كنن ..... با اين فكرا رسيدم تو خود حرم بعد انجام زيارات مستحبات و خواندن ادعيه و ............. رفتيم تو خود ضريح البته اون موقع كه رفتيم شلوغ بود صبح قبل نماز كه رفتم دوباره همون حركات رو انجام دادم ولي اين دفعه ضريح خلوت بود نشستم تو فاصله دو مايلي ببخشيد دو متري ضريح و نيگاهمو انداخم رو ضريح اومدم يه كم برم تو كار راز و نياز يك كم چشم رفت اونور تر ييهو ديدم يه زنه شيرجه رفت رو بقيه براي رسيدن به ضريح تو كف اين حركتش بودم كه ديدم اصولا همه ضريح رو به صورت عمودي زيارت مي كنن يعني ايستاده ميرن جلو( مردها بيشتر) ولي اين بعضي خانم ها به صورت افقي يعني خوابيده جلو هم نمي رن همون جا مي مونن از صبح تا شب ( بيشتر بانوان)‌ بازم ييهو ديدم زنه روسريش افتاد اون زنه جيغ ميزنه اون يكي لباسش پاره شده .......... اونجا هم كه ديدين مرز بين خواهران و برادران يك شيشه است يعني قشنگ معلومه منم اينو كه ديدم به شهرك خودمون باريك الله گفتم و فهميدم هيچ جا به خوبيه شهرك ما نيست ( البته الان ديگه بعضي جاهاش خوبه از جمله محله ما مرحله 14) اينو از نظر فساد اخلاقي گفتما ............. خلاصه اينو كه ديدم ديگه مطمئن شدم نمي تونم سر از گريبان در بيارم و ديگه بودن هيچ اميدي راهي منزل شديم براي صرف خواب شيرين ......
روز هاي بعدي ديگه حرفه اي شده بودم از بين جمعيت لايي هم مي كشيدم و نشونه گزاري هم كرده بودم خيابونو كه اينجا رسيدم بپيچم اينجا وايسم اينجا ........... خلاصه ديگه آخرا ركورد گيري هم ميكردم فقط يه بار تونستم بدون اينكه سرمو بيارم بالا بيام هتل كلي شاد بودم من عادت دارم تند راه مي رم وقتي تنها باشم به خاطر همين لايي هم زياد مي كشم و باز به خاطر همين تو در و ديوار هم زياد ميرم البته تو اين سفر تو در و ديوار نرفتم بيشتر مي رفتم تو شيكم ملت ( البته آقايون نه بانوان )
مثل اينكه باز زياد نوشتم

پ.ن :‌رفتين مشهد ما رو هم دعا كنيد ما كه فقط بچه هاي كنكوريو دعا كرديم وقت نشد خومو دعا كنم .

پ.ن :‌ ايشالله بچه هاي كنكوري چه نتي چه بي نتي موفق شده باشن و ايشالله برن يه جاي خوب بدرسن .

پ.ن :‌بچه هاي مدرسه اي هم كارنامه شون رو نشون بدن به تعداد هر 20 ، پنج دقيقه استفاده صلواتي( با ذكر هر يك دقيقه يك صلوات )‌ از اين بلوگ و بلوگاي ديگر با ايجاد هماهنگي قبلي مي توانند داشته باشن .

پ.ن : ديگه حرفي ندارم دعا كنيد صاحب ما و صاحب اين بلوگ زودتر تشريف بيارن ما رو نجات بدن.
(بازم ببخشيد طولاني شد حرف دله نياد بيرون ميارنش بيرون)

صلوات يادتون نره

نتيجه گيري: تا آقا نيان همينجوري وضع خراب تر مي شه ( از علائم ظهوره)‌ دعا كنيم نائب بر حقشون سلامت باشن و هواي ما رو داشته با شن پيش خود آقا

اللهم عجل لوليك الفرج

آقا بيا

ما چند نفر...!

مينا — Sun, 22 Jun 2008 17:45:00 GMT

از قديم گفته اند سلام سلامتي مي آورد.سلام!الان اينجا نشسته ام و دارم به مغز مبارکم فشار مي آورم که چه بنويسم که شما را بخنداند؟آخر دوستان سفارش کرده اند مقدمه طنز باشد.هر چه من مي گويم اي بابا.امام علي در نهج البلاغه فرموده اند انسان با هر بار شوخي کردن مانند اين است که پاره اي از عقل خود را به دور بيندازد اما کو گوش شنوا؟ظاهرا هيچ کس اينجا به فکر پاره هاي عقل من نيست!آي!ايها النّاس!يکي به داد پاره هاي عقل من برسد!...چرا چرت و پرت مي گويم.مثلا قرار بود مقدمه بنويسم.با خودم فکر مي کنم اصلا من نبايد قبول مي کردم مقدمه بنويسم!آخر مرا چه به مقدمه نويسي؟آن هم طنز!نه...از اين خبرها نيست.مثل اينکه بايد بنويسم.آخر من که از جانم سير نشده ام!هنوز استعداد و آرزو دارم!مي خواهم زندگي کنم.ننويسم حسابم با مهديار خان است.نيست ايشان خيلي بيش از اندازه جذبه دارند!!!!!!؟براي همين حول و وحشت مرا برداشته!
اصلا بگذاريد اول يک بيوگرافي خوشگل و تر و تميز از خودمان برايتان بنويسم که حساب دستتان بيايد.ظاهرا فعلا چهار نفريم و نمي دانم قرار است بعدا هم بهمان اضافه شود يا نه.همه ي مان هم نوجوان و خوش ذوق و با سليقه هستيم و در حال حاضر سرمايه هاي کشور عزيزمان محسوب مي شويم!قدر اين سرمايه هاي ملي را بدانيد!

قرار است در اين وبلاگ همه چيز بنويسم.وقتي مي گويم همه چيز يعني همه چيز.مثلا ممکن است دستور پخت لوبيا پلو را هم اينجا بنويسيم.يا اينکه چکار کنيد تا هميشه خوشتيپ باشيد!يا مثلا رازهاي موفقيت!نه لطفا اين يکي را باور نکنيد.اين هم چرت و پرت بود.مهديار خان گفته اند اين که چه بنويسم هم بستگي به نظر دوستان دارد!اصلا کي به کيست.هر چه عشقمان کشيد مي نويسيم!گفتم که.ماشاالله بزنم به تخته همه مان هم که ذوق و استعداد خدا داديه نوشتن را در وجودمان داريم و واقعا مي خواهيم مفيد باشد!واقعا مي خواهيم...!جدي مي گويم!

به هر حال ساعات و دقايق خوب و خوشي را در اين وبلاگ فکسّني برايتان آرزو مي کنيم و ما واقعا سعي مي کنيم که مفيد باشيم!واقعا سعي مي کنيم...!جدي مي گويم!

دوستتان داريم!دوستمان بداريد!

يا علي

........................

مهدي فاطمه (عج) — Sun, 22 Jun 2008 16:36:00 GMT

ما از اخبار و احول شما آگاهيم و هيچ چيز از اوضاع شما بر ما پوشيده و مخفي نمي ماند .
ما در رسيدگي ( به شما)‌و سرپرستي شما كوتاهي و اهمام نمي كنيم و ياد شما را از خاطر نمي بريم كه اگر جز اين بود دشواري ها و مصيبت ها بر شما فرود مي امد و دشمنان شما را ريشه كن مي نمودند
مهديار:اين نامه اي بود كه صاحب همه مون و صاحب اين بلوگ به شيخ مفيد نوشته بود بقيشو ديگه خودتون تصور كنيد نياز به تفسير نداره